İNSAN ÇÖPLÜGÜ

Burası o yer değil,
Havası o hava,
İnsanı o insan değil.
Kahpe tuzaklar kurulu
Bu cehennemde.
Ağlamayan yok
Gülen az.
Kırıtanlar var
Suskun dertlilere nispet yapar gibi.
Kara kucak bir salınış, endamlı
Bilmeyen anlamaz
Sevmek vardı eskiden bu topraklarda.
Sevişmek bir de...
Güneş üstümüze doğdu mu içimiz ısınırdı.
Yemyeşil baharlar ressamın fırçasında,
Fötür şapkalar eski fotoğraflarda kaldı.
Fikir denizi kurudu
İçgüdülerin tuzu kaldı geride.
Duygu çayırlarını mantık inekleri yedi.
Hatırlanmıyor paylaşılan anlar.
Sevgiler acıtmakta,
Yürek dağlamakta.
Sırada yaşlanmak,
Ölmek var
Koklayamadan bir karanfili.
Sanma ki insan onlar
Sanma ki senden.
Yaşadığın yer sabun köpüğü
Evrende amaçsız gezen.
Yaşadığın yer insan çöplüğü

Adına ‘Dünya’ denen.